Een moeilijkheid die het bewind van Stalin onderging om de evolutietheorie te behouden, is dat het onderwijssysteem van de Sovjet-Unie in die tijd de geneticawetten van de Oostenrijkse geestelijke en wetenschapper Gregor Mendel, niet accepteerde. Deze wetten verklaarden de bewering van Lamarck dat “verworven eigenschappen worden overgedragen worden ” ongeldig.[1] Want het aanvaarden van de genetica bracht de volgelingen van de evolutietheorie in een grote impasse. Charles Darwin had bij het lanceren van zijn theorie Lamarcks leer over genetica aangenomen en hier de mechanisme van natuurlijke selectie bijgevoegd. [2] Zijn evolutietheorie hield namelijk in dat de door Lamarck gehypothetiseerde en door Mendel ontkrachte "gunstige, genetisch overdraagbare aanpassingen van organismen aan de natuurlijke omstandigeden" zich opstapelden, en na de eliminatie van de onaangepasten, voor nieuwe soorten zorgde.
Maar Mendel was het hiermee oneens en schreef in 1866 een anti-evolutionistisch werk genaamd Pisum. Hij schreef het in het bijzonder om Darwins "Origin of Species" tegen te spreken.[3] De eerste volgelingen van Mendel waren dan ook allemaal anti-darwinisten.[4] Mendel baseerde zich op zijn wetten om de evolutietheorie te weerleggen. Want bij het lanceren van zijn theorie baseerde Darwin zich op genetische variatie die hij had waargenomen bij de vinken in Galapagos en koeien in Britse veemarkten. Darwin veralgemeende dit en onderstelde dat de genetische variatie onbegrensd was. Hij meende zo de oorsprong van de soorten gevonden te hebben. Maar Mendel had met zijn wetten aangetoond dat de genetische variatie binnenin een soort beperkt was met het totaal van de genetische informatie van dat soort en dat de soorten duidelijke grenzen hadden. De Russische wetenschapper Trofim Lysenko zag in dat dit de ondergang betekende voor de evolutieleer en vertelde dit aan Stalin. Stalin zette hem aan het hoofd van de Russische Academie van Wetenschappen. Tot Stalins dood werd de genetica niet geaccepteerd in Russische scholen.
Westerse volgers van Darwins theorie waren vanaf het begin van de 20ste de erfelijkheidswetten van Mendel geleidelijk aan beginnen accepteren. Zij zagen in dat deze wetten niet te ontkennen waren. Hierbij verlieten ze de evolutietheorie niet, maar zochten ze methoden om haar te laten overeenstemmen met de genetica. Zo bekwamen ze een model dat wel accepteerde dat verworven eigenschappen niet werden overgedragen. In plaats daarvan beweerden ze in hun theorie die de naam “neo-darwinisme” kreeg, dat de genetische informatie die de organen en eigenschappen van de levende wezens codeerde, door zuiver op toeval berustende processen ontstond. Dit was dan ook de reden waarom andere evolutionisten, zoals Lysenko, deze opvatting als totale onzin beschouwden. Lysenko vertelt waarom hij dat model, dat hij “mendelisme-morganisme” noemt, niet accepteert:
Alle zogenaamde wetten van het mendelisme-morganisme zijn helemaal gebaseerd op het idee van toeval. [...] "Gen"mutaties gebeuren volgens de theorie van Mendel en Morgan toevallig. Chromosoommutaties gebeuren ook toevallig. Daarom is de richting van het proces van de mutatie ook toevallig. [...] Volgens het morganisme is de scheiding van de zogenaamde vaderlijke en moederlijke chromosomen tijdens de zogenaamde reductiedeling, ook een kwestie van pure toeval. [...] Daarom is de splitsing van de karakters in de hybride nakomelingen ook een kwestie van toeval, enz. [...] Het mendelisme-morganisme steunt helemaal op toeval.[5]
In zijn verzet tegen de genetica steunde Lysenko op de theorie van Darwin en hij maakte honderden verklaringen om zijn trouw aan het darwinisme uit te drukken.[6] Het voornaamste motief van de lysenkoisten was het behouden en het verdedigen van Darwins theorie. In een evolutionistische, marxistische bron staat het volgende:
“De lysenkoisten presenteerden zichzelf als de verdedigers van het “darwinisme”. Ze stonden erop dat de mendelistische genetica afwijkt van het darwinisme en de geest ervan verraadt.”[7]
In die tijd was in Rusland de plantkundige Nikolai Vavilov bezig met het aanleggen van de grootste verzameling zaden. Vavilov accepteerde in tegenstelling tot Lysenko wel de genetica van Mendel. Zo kwam hij in botsing met Lysenko, wiens lamarckistische opvattingen beter in overeenstemming waren met het communistische dogma.[8] Stalin liet Vavilov daarom verhongeren in zijn gevangenis in Saratov.
Dit historisch voorbeeld toont nog eens dat er een onverbrekelijke band is tussen de evolutietheorie en het communisme. De theorie beweert dat levende objecten het resultaat zijn van het toeval en geeft een zogenaamd wetenschappelijke ondersteuning voor atheïsme. Communisme, een atheïstische ideologie, is daarom vast verbonden met het darwinisme. Verder zegt de evolutietheorie, dat ontwikkeling in de natuur mogelijk is dankzij conflict (met andere woorden: de strijd om te overleven) en ondersteunt zo het dialectisch concept dat de grondslag van het communisme is.
[3] http://jhered.oxfordjournals.org/cgi/reprint/87/3/205.pdf
[5] http://www.marxists.org/reference/archive/lysenko/works/1940s/report.htm
Originele tekst:
All the so-called laws of Mendelism-Morganism are based entirely on the idea of chance. [...]"Gene" mutations, according to the theory of Mendelism-Morganism, appear fortuitously. Chromosome mutations are also fortuitous. Due to this, the direction of the process of mutation is also fortuitous. [...]According to Morganism, the separation of the so-called maternal and paternal chromosomes at reduction division is also a matter of pure chance. [...] Hence the splitting of characters in the hybrid progeny is also a matter of chance, etc. [...] Mendelism-Morganism is built entirely on chance.
[6] http://www.marx2mao.com/Other/Proletarian%20Science.pdf, p.23
[7] http://www.marx2mao.com/Other/Proletarian%20Science.pdf, p.89
Originele tekst:
the Lysenkoists presented themselves as defenders of ‘Darwinism’. They constantly repeated that Mendelist genetics is a deviation from Darwinism, that it betrays its spirit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten